Eigenlijk zou ik hier meer tijd aan moeten besteden, al is er haast niemand die dit leest. Ik vind het gewoon prettig om erover te typen, niet de druk te hebben die je voelt wanneer je er met iemand over praat die je kent. Gewoon eerlijk te zijn.

 

Ik ben een aantal weken ziek geweest en weeg nu 8 kilo minder dan de zomer. Dat is nog steeds meer als de eerste keer dat ik hier een blog poste. In plaats van gelukkiger ben ik echter alleen maar ongelukkiger over mezelf geworden. Als ik in de spiegel kijk zie ik een meisje dat dikker is dan het meisje dat ik in de zomer zag, een meisje met een buikje een dikke benen. Mijn vriend zegt dat hij voornamelijk botten ziet.

Ik zou graag zien wat hij ziet, maar ik zie het niet, echt niet. Ik kan alleen maar denken in kilo's en als mijn vrienden willen dat ik ergens mee ga eten kan ik alleen maar walgen over het aantal calorieën dat ze naarbinnen werken. Soms werkt dat en eet ik dan ook niet, soms praten ze het uit mijn hoofd en krjig ik een gigantische eetbui. En het ergste van alles is, dat ik daarna van mezelf absoluut niet mag overgeven. Uit zelfpreventie, maar ook omdat ik weet dat als iemand daarachter zou komen het over zou zijn. Dan zou ik in therapie moeten en mijn moeder kennende misschien zelfs opgenomen moeten worden. Mijn moeder heeft trouwens heel goed door dat ik het helemaal niet erg vind dat ik zoveel afgevallen ben door mijn ziekte, en dat maakt de zaak wel wat moeilijker. Ik wil méérr afvallen, zij wil dat ik aankom.

Bah.

 

 

 

wat overigens wél leuk is om te weten, ik ben aangenomen voor een opleiding op de kunstacademie van Tilburg. Ik kan niet wachten tot dit jaar voorbij is en ik daar eindelijk mag beginnen, ook hoop ik daar op kamers te kunnen en dat mijn vriend ook in Tilburg aangenomen word (rockacademie, jawel) zodat we daar samen een nieuw leventje op kunnen bouwen. Een waarbij ik mijn lichaam leer accepteren en gezonder leer eten, zodat alles beter wordt.

Ik ben sinds een tijdje zo goed als gestopt met eten. Overdag eet ik niets, en 's avonds moet ik verplicht avondeten met mijn ouders, dus dan eet ik vooral heel veel sla. Ik heb al één inzinking gehad, maar vooralsnog gaat het goed.

Ik was de laatste tijd echt té veel aangekomen gewoon, ik schaam me te erg om het hier neer te zetten, maar vanaf nu gaat het er af. Er echt af.

 

Ik heb ook sindskort een nieuwe vriend, en hij is geweldig. Hij vind het maar niets dat ik nauwelijks eet, maar hij doet er ook niet vreselijk moeilijk over. Of in elk geval, nog niet. Hij weet denk ik wel dat ik met een eetstoornis zit - ookal is het momenteel absoluut niet aan me te zien; ik ben echt een fatty. - maar hij dringt niet aan om erover te praten. Hij dringt ook niet aan op details, hij luisterd gewoon. Ik hoop dat deze relatie wat beter zal verlopen dan mijn voormalige, want dat draaide steeds uit op een ramp. Eén ex van me had zelf ook te kampen met een eetstoornis, dat was helemaal een bizarre relatie. De vriendschap die we eraan over hielden is ook bizar, maar hij weet wel wat ik doormaak; een aangenaam feit.

 

Verder ligt ook mijn opa op sterven, en daardoor schop ik mijn eetpatroon regelmatig in de war. Een paar dagen geleden leek het erop dat het zijn laatste avond zou zijn en toen heb ik gegeten als een gek. Chocola, koekjes, suiker. Bah, bah, bah. Maar vanaf nu laat ik het niet meer toe. Ook ga ik niet meer toegeven aan mijn verlangen naar drank om de pijnen mee te stillen - van drank word je dik.

 

maar, as i said;

- Ik vind vrouwen met sigaretten zo prachtig. Niet normaal. Echt, als ik niet zo'n last had van mijn luchtwegen zou ik ook roken. Het is charmant en mooi. En niet te vergeten - je valt er van af.

Als ik zo'n buik heb - want ik stop niet zolang het niet zo is - neem ik drie microdermals. Nét boven mijn heupbot<3 Dusss like these;

Maar dan drie <3

 

 

Maar nog even voor de duidelijkheid; ik ben geen pro-ana. Anorexia is een vreselijke ziekte en ik wil iedereen het advies geven om er niets mee te maken te krijgen. Constant afvallen is absoluut geen pretje en niet eten of overgeven is een ramp voor je lichaam; it kills you. Maar deze blogs zijn een steun, voor pro-ana's, pro-mia's, of gewoon mensen met een eetstoornis. We kunnen er niets aan doen en het is onze manier van het geluk vinden. Ik hoop dat de meeste het geluk op een andere manier kunnen vinden.

 

~Love.Peace.

 

Terug van weggeweest.

Drie kilo kwijt.

 

Voel me belachelijk.

 

Eetbuien zijn alles.

En kotsen doet pijn.

 

x

 

Eten, eten, eten..

It's taking over my mind, tearing me apart. Ik word gek van mezelf. Ik voel de zoete smaak van het ijsje dat ik net gegeten heb nog op mijn tong en ik walg ervan. Ik walg van de vieze smaak van eten, walg van mijn dikke buik over mijn broek. Ik walg van het vet in mijn lichaam en bovenal walg ik van mezelf in het algeheel. Het liefst zou ik naar de wc gaan en overgeven tot ik erbij neer val. Maar mijn vader zit tegenover de deur van de badkamer, en hij let op me. Bovendien wilde ik afvallen zonder het overgeven, maar ik betwijfel of dat me gaat lukken. Soms voel ik de grip over mijn lichaam wegglijden en dan word ik heel angstig. Ik wil niet terug in mijn oude eetpatroon. Of eigenlijk wil ik niet terug in mijn patroon van niet-eten en overgeven. Toegegeven; ik zag er veel mooier uit dan nu. Maar ik zakte constant door mijn benen en alles deed pijn. En nu krijg ik nog normaal eten binnen, en toch zak ik soms al drie keer op een dag door mijn benen, dus ik mag niet terugvallen in mijn oude gewoontes, dat zou mijn dood betekenen denk ik. Niet dat dat me uit maakt: ik zou tenminste dun sterven <3 Maar mijn beste vriend zou eraan onderdoorgaan, en mijn vriendje misschien ook. Dat kan ik hen niet aandoen. Mijn vriendje weet overigens niks van mijn afvallen, hij vind het al vreselijk om te horen als ik een dag niet zo veel gegeten heb, of als ik niet tevreden met mezelf ben. Mijn beste vriend wel en hij vind het klote, maar kan er mee leven, zolang ik het niet overdrijf. Maar ik ga het wel overdrijven, want ik moet dun worden. Al het vet wegwerken, perfect zijn. Zodat mijn vriendje me op kan tillen en me urenlang rond kan dragen zonder dat hij zelfs maar door heeft dat ik op zijn rug zit. Dun zijn, zodat ik mooi ben en misschien weer eens voor een fotoshoot gevraagd wordt, net als vroeger. Afvallen zal ik, tot ik er bij neer val.

wat een godvergeten klotegetal. Ik ben het afvallen verleerd ofzo. Ik word gek. Vanaf morgen, ga ik weer een strak schema volgen. 's Ochtends een half bakje yoghurt, tussendoor een mandarijn, als middageten één boterham of/en een appel (het liefst of) en als ik thuis kom, een beetje yoghurt, een mandarijn of een ander stukje fruit. En dan 's avonds een half bord, desnoods verder opgevuld met sla. Alleen vervelend dat sinterklaas er weer bijna aan komt, want dan moet ik wel mee zoetigheid eten, van mijn ouders. Maar ik ga ook meerdere series sit-ups doen per dag. Normaal deed ik één reeks van 40-50. Dat worden er nu drie van 40; één recht, één naar rechts, één naar links. Afvallen zal ik. Alles eraf. Opdonderen met al dat vieze vet. Ik kan toch wel een béétje discipline houden? Ookal gaat het nog zo verkut, met mij, of met de rest van de wereld. Afvallen zal ik; aan vette mensen heb je toch niks.

 

Jaja, een korte update. Ik ga het weer bijhouden hier. Belooft.

BurgerQueen. Slightly bemused by the total rejection, came to this world by caesarean section, dreams of a place with a better selection, dreams of a face that is pure perfection.

Es geht scheisse. Ik durf al een paar weken niet op de weegschaal te staan. Ik wéét dat ik ben aangekomen en ik wil niet weten hoe veel. Ik heb last van eetbuien en het uitkotsen. Last van depressie. Hoewel ik me juist gelukkig zou moeten voelen. Ik heb een geweldig vriendje, een geweldige beste vriend. Gewoon. Voor de meeste mensen ogenschijnlijk een perfect leven. Behalve dan dat ik me altijd nagestaard voel. Dat ik sociaal niet helemaal in orde ben en dat ik mezelf veel te dik vind.

Ja, verder is het pure perfection. Not. Ik haat mijn leven op dit moment. Het liefst zou ik al mijn spullen pakken, richting het zuiden vertrekken, een mooi plekje vinden en nooit meer terugkomen. Maarja, dat kan niet. Dus moeten we het maar doen met iets anders om me gelukkig te maken. Afvallen bijvoorbeeld. Jammer dat dat me ook niet lukt.

De agressie overheerst mijn leven. Zo erg als ik mezelf haat, zo haat ik de rest ook. Ik heb geen vriendelijk woord meer over voor de mensen op school en bruggers hoeven het niet te wagen om tegen me aan te lopen of ze hebben een flinke ellenboogstoot of een klap in hun gezicht geplant. Ik heb er gewoon zo veel genoeg van.

Maar als mijn vriendje vraagt of alles goed is, antwoord ik met mijn gebruikelijke glimlach 'Tuurlijk lief'

Zonder die glimlach, was ik al lang verloren gegaan.

Boys Like Girls - Me, You and my medication.

 

Het schoot eindelijk een beetje op. Ik woog 55,5 zelfs een dag maar 55. Maar toen hebben vrienden me stukjes chocola aangesmeerd. En gister moest ik mijn ouders mee ophalen op Schiphol, waar ik een panini met parmaham en italiaanse kaas en rozemarijnmayonaise móest eten. Bah, ik wil niet eens wéten hoe veel caloriën dat waren. En om me nog eens extra te pesten, moest ik 's avonds ook nog chinees eten. Gelukkig wist mijn mama dat ik daar altijd snel van 'vol' zit en vond ze het goed dat ik voornamelijk sla at. Dat scheelde dan wel weer. Vandaag maar een dagje helemaal niks eten en veel bewegen, met wat ik gister op heb kan ik haast weer twee weken vooruit qua caloriën.

Maargoed, niks als ontbijt dus. Dan naar de stad fietsen (ongeveer 5kilometer) door de stad lopen met vrienden en dan zorg ik wel dat ik veel beweeg. En kauwgom mee zodat ik niks hoef te eten. 's Avonds zeg ik dat ik in de stad gegeten heb en dan ga ik nog hardlopen. En Dan morgen ongeveer hetzelfde schema denk ik, alleen ga ik er morgen ook nog bij paardrijden. Misschien dat ik dan niet naar de stad fiets, maar dan ga ik wel extra hardlopen of door de polder fietsen.

Ik heb het vreselijk gehad met dit lichaam. Ik kan niet tevreden in de spiegel kijken. Ik heb altijd in maatje xs gepast en ik baal er nu al van als ik soms 'n pashokje uit moet om een s of soms zelfs een m te halen. Ik wil mijn xs terug, ik wil weer alle kleren van de h&m kinderafdeling passen. Het moet eraf, en het gaat er ook af.

 

<3

The Script - The Man Who Can't Be Moved.

 

Het schiet niet op. Ik erger me eraan. Ik erger me aan mezelf, aan mijn nalatigheid. Vanmiddag heb ik uit school gelijk twee kopjes yoghurt op. Toen ik me later misselijk voelde worden van het plotselinge vele eten twijfelde ik even of ik het uit zou kosten, maar ik heb besloten van niet. Overgeven stond niet op mijn dieet.

Opzich is het natuurlijk beter dat ik na school wat magere yoghurt eet, in plaats van niks eet en per ongeluk teveel vet avondeten eet. Maar op het moment zelf voelt het zo vreselijk zwak. Alsof ik totaal geen zelfbeheersing heb. Vreselijk vind ik dat.

Maar ach, morgen er weer tegenaan. En lekker met vrienden naar de stad, wat betekend dat ik wat extra beweeg maar niet extra hoef te eten. Word vast gezellig en nog afvallen ook!  =]

 

 

Genoeg Engels gepraat. Niet dat ik niet van Engels houd, in tegendeel. Ik houd meer van de Engelse en de Nederlandse taal, dan van mezelf. Eigenlijk houd ik van heel veel dingen meer dan van mezelf. Van mijn beste vriend bijvoorbeeld, hij betekend heel veel voor mij. En eigenlijk al mijn vrienden. Ik houd ook meer van mijn camera dan van mezelf. En ik houd ook meer van mijn tekenpotloden.

Vanochtend heb ik voor mijzelf een heel belangrijk besluit genomen. Ik heb namelijk besloten dat ik niet tevreden ben met mijn lichaam. Iets dat ik eigenlijk al heel lang geleden heb besloten. Maar nu ga ik er ook iets aan doen. Ook dat heb ik al heel lang geleden besloten, maar dat lukte me steeds niet. Vandaag heb ik besloten dat ik af ga vallen, omdat ik me onprettig voel met dit lichaam.

 

Nee, ik ben geen pro ana. Ik vind het geen gezonde levensstijl en ik wil andere mensen er ook totaal niet tot aanzetten om af te vallen als dat niet hoeft. Ik heb zelf wel een beetje the way of life van een pro ana gehad, maar mijn karakter is te zwak om het vol te houden, dacht ik in eerste instantie. In tweede instantie bgreep ik ook dat het me niet gelukkig maakte om werkelijk constant bezig te zijn met eten en te moeten liegen tegen mijn vrienden en familie. Zo ver wil ik dus nooit meer gaan.

 Nadat het een tijdje niet goed met me is gegaan door die extreme dunheid, heb ik drastisch besloten om ermee te stoppen; ik was bezig dood te gaan, maar dat wilde ik nog niet. Hellaas zijn er na dit besluit de kilo's er werkelijk weer aan gevlogen en walg ik inmiddels in zoverre van mezelf, dat ik soms denk dat ik maar beter door had kunnen gaan. Dan was ik tenminste dood geweest.

 

Nu heb ik vanochtend besloten, dat ik wel verder wil leven, maar niet met deze walging van mezelf. Ik weet dat ik een mate van zelfhaat bezit die niet weg zal gaan, maar ik wil proberen op een verantwoorde manier een beetje af te vallen, waardoor ik mezelf beter zal accepteren.

Op deze weblog zal ik bijhouden hoe het gaat. Ik zal hier soms blogs posten over hoe ik me die dag voel, soms over hoe en hoeveel ik afgevallen ben en soms gewoon hersenspinsels. Ik ben namelijk dol op dichten en die zullen hier dan ook regelmatig verschijnen.

 

vanochtend woog ik 57 kg wat ik te veel vind. Mijn streefgewicht zal rond de 52 kg liggen. Als ik dat bereikt heb, zal ik stoppen met verder afvallen. Wel ga ik dan proberen om mezelf ook echt op dat gewicht kan houden, wat waarschijnlijk meer moeite gaat kosten dan het afvallen zelf.

 

Ik houd het geupdate =]